سلام

بعد از مدت زیادی باز آمده ام. دعا کنید بتوانم باز دوام بیارم و مشکلات روزگار منو از وبلاگم دور نکنه.

التماس دعا

نفرین به زندگی که تو ماهی، من آدمـم

نفرین به من، که پیش فراوانی ات کمم

                                         نفرین به آن که فرق نهاده ست بین ما

                                         تا تو بهشت پاکی و تا مــن جهنمم ...

نفرین به خلقتی که مرا عرضه کرده است

من که تمام رنجـــم و من که فقــــــط غمم

                                        آهسته تر به زندگی من قـــــــدم بنه

                                        من گور دسته جمعی گل های مریمم

لب های من دو مـار له اند و لورده اند

با بوی خون به سینه فرو می رود دمم

                                        ای ماه! مهربانی تو می خورد مرا

                                        ای ماه! من سیاه دلم از تو می رمم

بالا بلنـــــد خوبی عظمـــای مرحمت

نفرین به من که پیش فـراوانی ات کم

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

ترکیب بند معروف محتشم کاشانی

در رثای حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) و شهیدان کربلا

زیباتر از این شعری نیافتم که بیانگر روزی بزرگ چون غدیر باشد. آخرین حج پیامبر، و واقعه غدیر، واقعه ای که همه مسلمین بر آن اتفاق نظر دارند. حالا اینکه امروز بعضی از آن یاد نمی کنند و روی آن سرپوش می گذارند، الله اعلم.

به هر صورت، با زبان قاصر خودم این روز خجسته و روز کامل شدن دین بر مسلمین را به همه شما عزیزان تبریک می گویم.

عید آمد و عید آمد، یاری که رمید آمد

عیدانه فراوان شد، تا باد چنین بادا

دو روز به عید مانده. همه مصروف خرید و آمادگی های عید سعید قربان هستند. طی مراسم حج، میلیونها گوسفند قربانی میشوند به یادبود قربانی بزرگ ابراهیم خلیل (ع). و نمی دانم گوشت آنها که می تواند میلیونها گرسنه و فقیر را سیر کند کجا می رود. شنیده ام آنها را دولت سعودی می سوزاند. اما چرا؟

چند روز قبل در جایی شنیدم که گفتند آیت الله محقق کابلی فتوا داده که در روز عید قربان به جای ذبح قربانی در عربستان، با یک تماس تلفونی فامیلهای حاجی می توانند در همین افغانستان خودمان گوسفندی را قربانی نمایند. نمیدانم چقدر این حرف با قانون خدا منافات داره. ولی فکر می کنم قدم مثبتی در راه جلوگیری از هدر رفتن بی جای گوشتهایی باشد که می تواند هزاران گرسنه را سیر کند.

در این عید هم بیایید به فکر طفل گرسنه همسایه باشیم...

با یاددهانی این نکته و با امید به اینکه حج زائرین مورد قبول درگاه احدیت قرار بگیره، عید سعید قربان را به همه مسلمانان جهان تبریک می گویم.

حالا این که این مسئله چطور به ذهنم خطور کرد براتون بگم. هدف در زندگی هر انسانی خیلی مهمه. مثلا منی که ثروت رکن اساسی زندگی ام رو تشکیل می ده یا منی که برام تحصیل در درجه اول قرار داره، برنامه های کاری ام هم به نسبت فرق می کنه. ولی این مطلب رو هم یاد آور بشم که در هر دو صورت تلاش کاره.

اما گاهی برای انسان اتفاق می افته که وسط راه خسته می شه و از ادامه دادن منصرف. اون زمانه که یک دست توانا برای هل دادن انسان به جلو کار می شه. و بدترین زمان اون وقتی است که دست توانایی وجود نداشته باشه یا انسان از دست توانایی کمک طلب نکنه.

دست توانا برای تحریک انسان به جلو می تونه یک دوست باشه. یا یک مشاور خوب. البته ید قدرتی که اون بالاست سرتر از همه عمل می کنه. ولی باز هم هر انسانی با داشتن یک دوست یا مشاور خوب خیلی می تونه در زندگی خودشو به جلو بکشونه.

در خیلی از مسائلی که در زندگی خواستم راجع بهشان فکر کنم، کمتر کسی تشویقم کرده و بیشتر مردم مرا به ساکن بودن و منصرف شدن از تصمیماتم هدایت کردند. اما با اینکه هیچ گاه انسان خطر پذیری نبودم، سعی کردم قبول کنم و سختی ها را به جان بخرم. فکر می کنم همیشه اولین خطر کردن برای هر شخصی مشکله. اما یک بار که فهمید همه خطرها هم راه به بیراهه نمی بره باز کم کم ترس می ریزه و این میشه که کم کم پله های ترقی و موفقیت برای انسان باز می شه.

پس بیایید خطر پذیر باشیم تا بتونیم برنامه هامون رو عملی کرده و به اهدافمون برسیم...